Shqiptarët e maqedonët duhet të punojnë bashkë

Shkruan: Shefki OLLOMANI

Maqedonia e sotme Lindore, Maqedonia e Pirinit dhe Maqedonia e Egjeut janë tri krahinat e mëdha gjeografike që përbëjnë Maqedoninë antike të fisit pellazgo-ilir të maqedonëve, të cilët në historinë e lashtë identifikohen me mbretin e tyre Filipin II dhe birin e tij, Lekën e Madh, apo Aleksandrin e Maqedonisë.

Sot, këto tri treva, regjione apo krahina të Maqedonisë antike pellazgo-ilire: Maqedonia Lindore, Maqedonia e Pirinit dhe Maqedonia e Egjeut formojnë atë që nacionalistët sllavomaqedonas e quajnë herë Maqedonia e Madhe, e herë Maqedonia Etnike.

Pas dyndjeve, djegëjeve e shkatërrimeve të mëdha të hunëve, mongolëve, gotëve, vikingëve, sllavëve etj., në Siujdhesën Ilirike dhe në Maqedoninë antike ilire (para erës sonë dhe në fillim të erës sonë), maqedonët ilirë u larguan me dhunë nga vendi i tyre, shumë u vranë në luftë mbrojtëse që zhvilluan, kurse një pjesë e tyre u asimiluan në sllavë dhe grekë. Nga ata fise sllave që depërtuan dhe u ngulitën në Ilirik janë edhe sllavët e sotëm që banojnë në trevat e Maqedonisë së dikurshme antike, të cilët më vonë e quajtën veten maqedonas, sipas emrit të vendit ku banojnë. Prandaj, që këta maqedonas të sotëm, për t’i dalluar nga maqedonët antikë pellazgo-ilirë, në terminologjinë e sotme politike, në të shumtën e rasteve, emërtohen si sllavomaqedonas.

Treva e sotme gjeografike që sot quhet Maqedonia Veri-Perëndimore, e banuar kryesisht nga pasardhësit e Ilirëve – Shqiptarët, në kohën antike ishte pjesë integrale e shtetit ilir të Dardanëve – Dardanisë, ishte si të thuash Dardania Jugore. Dardania antike fillonte nga Tregu i Ri e Nishi në veri dhe mbaronte në Ohër e Manastir në jug dhe kryeqendër kishte Shkupin. Prandaj, edhe sot, kufiri në mes të Maqedonisë Etnike dhe Shqipërisë Etnike gjarpëron përmes fushash e brigjesh nga Kumanova, nëpër Veles e deri në Manastir, për të vazhduar pastaj në drejtim të Florinës, Janinës e Artës në Greqi. Kjo vijë gjeografike antike, është njëkohësisht edhe vija kufitare ndërmjet Maqedonisë Lindore sllavomaqedonase dhe Maqedonisë Veri-Perëndimore shqiptare.

Tanimë janë të njohura botërisht aspiratat kombëtare e shtetërore të lëvizjeve e partive politike sllavomaqedone dhe shqiptare për krijimin e shteteve të tyre kombëtare, për çlirimin dhe bashkimin e trojeve të tyre etnike, të pushtuara dhe të kolonizuara nga popujt fqinjë: serbët, bullgarët dhe grekët, e cila arrihet vetëm me formimin e Shqipërisë Etnike dhe të Maqedonisë Etnike.

Gjysma e territorit dhe e popullsisë së Republikës aktuale të Maqedonisë, që njihet juridikisht në OKB me emrin Ish Republika Jugosllave e Maqedonisë (IRJM), apo anglisht FYROM, Maqedonia Veri-Perëndimore, apo Ilirida, siç i thonë sot shqiptarët, është tokë shqiptare, pjesë e shkëputur me dhunë nga Shqipëria Etnike. Dhe dihet që, shteti kombëtar nuk krijohet e nuk mund të mbahet me toka e me popuj të huaj, sepse nuk ka ardhmëri dhe jetë të gjatë.

Republika e sotme e Maqedonisë është një shtet gjysmak, jo funksional, i rrethuar në të katër anët me kufinj shtetërorë tokësorë, pa dalje në det dhe pa perspektivë të zhvillimit ekonomik, si dhe i varur përjetësisht politikisht dhe ekonomikisht nga shtetet rretherrotull, sepse, shteti pa det, është sikurse shtëpia pa dritare. Prandaj, rruga, puna dhe angazhimi i vetëm i drejtë i popullit sllavomaqedonas dhe udhëheqësve të tij është përpjekja intenzive dhe konkrete për zgjidhjen përfundimtare të Çështjes Maqedone, është lufta politike për bashkimin kombëtar e territorial të sllavomaqedonëve dhe të Maqedonisë Etnike.

Pushtetarët sllavomaqedonas, të të gjitha ngjyrave politike e ideologjike, nuk duhet të humbin kohë dhe energji duke ndjekur, diskriminuar e shtypur shqiptarët, sepse shqiptarët nuk janë armiqtë e sllavomaqedonëve, sepse shqiptarët dhe sllavomaqedonët kanë të njëjtin problem pa zgjidhur: formimin e shtetit etnik kombëtar. Sepse shqiptarët dhe sllavomaqedonët nuk janë armiq të njëri-tjetri, por kanë armiqtë e përbashkët.

Populli sllavomaqedonas dhe politikanët e tij nuk duhet të luftojnë kundër shqiptarëve, sepse armiqtë e tyre janë serbët. Ata të cilët, në bashkëpunim me shovenistët bullgarë dhe grekë pas vitit 1912, e pushtuan dhe e ndanë Maqedoninë etnike midis tyre në tri pjesë, duke e quajtur pjesën e tyre Juzhna Srbija (Serbia Jugore)! Janë serbët ata që kanë sjellë me dhjetëramijëra kolonë serbë në kohën e Jugosllavisë së kralëve për ta kolonizuar e serbizuar Maqedoninë! Janë serbët ata që mbollën farën e shovenizmit, të urrejtjes e të përçarjes midis sllavomaqedonëve e shqiptarëve me qëllim të sundimit të tyre më të lehtë e më të sigurt! Janë serbët ata të cilët edhe sot nuk e njohin Pavarësinë e Kishës Ortodokse Maqedone! Janë shovenistët serbë ata që ende në arkivat e tyre sekrete mbajnë të fshehura planet për aneksimin dhe serbizimin e Maqedonisë, prandaj edhe me aq ngurrim dhe vonesë e njohën pavarësinë e saj, pas shpërbërjes së Jugosllavisë!

Kurse Shqipëria ishte shteti i parë në botë që njohu Maqedoninë si shtet të pavarur e sovran, pas daljes së saj nga ish-Jugosllavia. Janë serbët, edhe sot, ata që po hiqen si ”aleatët” e ”miqtë” e popullit sllavomaqedonas e të Maqedonisë, duke e frikësuar atë me ”gogolin” e shtetit të Kosovës, duke u përpjekur që të shtijnë pyka helmuese midis shqiptarëve e sllavomaqedonëve dhe me politikën e tyre të hapur antishqiptare dhe të fshehtë antisllavomaqedone tentojnë që t’i fusin në luftë të armatosur e të përgjakshme dy popujt tanë, me synimin përfundimtar që të fitojnë ata, që ta shtrijnë përsëri sundimin e tyre në Maqedoni!

As bullgarët e Bullgaria nuk janë lule, nuk janë miqtë e vërtetë e të sinqertë të Maqedonisë dhe sllavomaqedonëve, sepse edhe ata kanë qëllime pushtuese ndaj tyre, si dhe nuk e njohin kombin sllavomaqedonas, gjuhën, historinë dhe kulturën e tij kombëtare! Ata edhe sot ua mohojnë të drejtat kombëtare, njerëzore e kulturore sllavomaqedonasve në Maqedoninë e Pirinit, të cilën e kanë pushtuar padrejtësisht, në aleancë me serbo-grekët, gjatë Luftërave Ballkanike në vitet 1912-1914! Edhe ndihmën ”vëllazërore” që ia dha Bullgaria Maqedonisë në konfliktin e vitit 2001 kundër shqiptarëve, duke i falur armatim të vjetëruar, e kishte me hile, sa për sy e faqe dhe, sikurse serbët, për të armiqësuar sllavomaqedonët me shqiptarët, për t’i dobësuar ata dhe në fund për t’i pushtuar e për t’i sunduar ata!

Të mos flasim për Greqinë, këtë aleate tinëzare të Serbisë, e cila që nga formimi i saj si shtet, me ndihmën kolosale të luftëtarëve e kryekomandantëve arvanitas (shqiptar), më shumë është qeverisur nga hunta e qeveri fashiste, se sa nga qeveri demokratike! Greqia, edhe më keq se Serbia, Maqedoninë nuk e njeh as si shtet, as si komb as si emër! Populli sllavomaqedonas në Maqedoninë e Egjeut nuk njihet as si pakicë kombëtare dhe të mos flasim për të drejta njerëzore, kulturore, gjuhësore apo kombëtare! Kushtetuta greke dhe regjimet e Greqisë e kanë proklamuar atë si shtet të pastër etnik, ku ”nuk” ekzistojnë pakica tjera kombëtare jo greke!

Por realiteti objektiv dhe e vërteta mund të fshehen, aq sa mund të mbulohet dielli me shoshë. Dhe është fakt i gjallë se, që nga Gjevgjelia e deri në Selanik, në të dyja anët e rrjedhës së Vardarit, shtrihet Maqedonia e Egjeut, e banuar kryesisht me popullsi sllavomaqedone, që mendojnë e ndjejnë sllavomaqedonisht, edhe pse, si në të kaluarën, ashtu edhe tash, nuk guxojnë as të shkruajnë dhe as të flasin publikisht sllavomaqedonisht nga regjimet dhe politika në vazhdimësi fashiste e raciste e Athinës!

Shqiptarët dhe sllavomaqedonët kanë qenë dhe janë aleatë natyrorë dhe strategjikë të njëri-tjetrit. Ata kurrë nuk kanë luftuar mes veti dhe nuk kanë pushtuar me vetëdije tokat e njëri-tjetrit, përveç se në raste kur kanë ra në kurthën e të huajve, si për shembëll: kur luftëtarët sllavomaqedonas janë nxitur dhe mashtruar nga shovenistët serbo-bullgarë, pas tërheqjes së Turqisë nga Ballkani, gjatë Luftërave Ballkanike, në luftë për pushtimin e tokave shqiptare! Apo rasti tjetër, kur ballistët shqiptarë, të nxitur nga fashistët italo-gjermanë, kanë luftuar kundër sllavomaqedonëve për mbrojtjen e krijesës fashiste, shtetit gjysmak e kuisling të ”Shqipërisë së Madhe”, e cila as si e tillë nuk ka qenë fare e madhe, sepse s’ka qenë as sa gjysma e Shqipërisë reale etnike!

Sidoqoftë, edhe ato pak përleshje të armatosura që janë zhvilluar midis shqiptarëve dhe sllavomaqedonëve, janë rezultat i intrigave dhe politikave antishqiptare dhe antisllavomaqedone të Serbisë, Bullgarisë, Greqisë dhe regjimeve fashiste evropiane. Kurse, gjatë gjithë periudhës tjetër historike, shqiptarët dhe sllavomaqedonët kanë bashkëpunuar, kanë qenë aleatë dhe kanë luftuar së bashku kundër pushtimit turk dhe të tjerëve më vonë, për çlirim kombëtar.

Nuk është këtu vetëm rasti i Kryengritjes së Ilindenit dhe Republikës sllavomaqedono-shqiptare të Krushevës më 1903, ku Pjetër Guri bënte pjesë ndër krerët që ia lëshuan kushtrimin tërë Maqedonisë, ”pa marrë parasysh besimin, kombësinë, gjininë a bindjet”. Janë me qindra beteja e ndihma solidare të shqiptarëve dhe sllavomaqedonëve në luftën e tyre për liri e pavarësi kombëtare. Ky bashkëpunim e bashkëveprim i përbashkët është pohuar e shkruar edhe nga vetë luftëtarët, historianët, shkrimtarët dhe udhëheqësit politikë e ushtarakë sllavomaqedonas të asaj periudhe kohore. Kush e ka shfletuar historinë e Maqedonisë dhe të Shqipërisë të shekujve XVIII, XIX e XIX do të bindet lehtë për këtë të vërtetë.

Historia është për t’u lexuar, për t’u analizuar, për t’u kuptuar drejt, për të mësuar nga ajo dhe për të mos u përsëritur gabimet historike të të dy popujve tanë sot dhe në të ardhmen. Po ta lexojnë me vëmendje, seriozisht, shkencërisht, me mendje të kthjelltë, me zemër e sinqeritet të vërtetë shqiptarët dhe sllavomaqedonët historinë e tyre kombëtare dhe historinë e njëri-tjetrit, atëherë do të shohin dhe do të binden se ata kanë qenë dhe janë të vetmit aleatë natyrorë e strategjikë, të vetmit mbështetës të njëri-tjetrit për zgjidhjen e drejtë të çështjeve të tyre kombëtare në Ballkan, janë bashkëluftëtarë për krijimin e Shqipërisë Etnike dhe të Maqedonisë Etnike. Natyrisht që, përveç njëri-tjetrit, shqiptarët dhe sllavomaqedonët kanë e do të kenë edhe aleatë të tjerë në Ballkan dhe në botë.

Shqiptarët dhe sllavomaqedonët, thjesht, varen prej njëri-tjetrit. Prandaj, kur shqiptari godet sllavomaqedonin, atëherë ai ka goditur edhe vetveten dhe anasjelltas, kur sllavomaqedoni vret apo burgos shqiptarin, atëherë ai në të njëjtën kohë ka vrarë e burgosur edhe vetveten! Sepse, lufta ndërmjet sllavomaqedonëve dhe shqiptarëve i dobëson që të dy popujt tanë, kurse në fund fitojnë armiqtë e tyre: serbët, bullgarët dhe grekët!

Nuk mund të çlirohet e të bashkohet Maqedonia Etnike, duke luftuar sllavomaqedonët kundër të gjithë popujve fqinjë, e sidomos kundër shqiptarëve, sepse nuk kanë resurse njerëzore dhe ekonomike. As duke mbajtur nën sundim Iliridën shqiptare (Maqedoninë Veri-Perëndimore), por duke u afruar e pajtuar, duke bashkëvepruar e lidhur aleancë politiko-ushtarake me shqiptarët e Iliridës e të gjithë Shqipërisë Etnike, në luftë të përbashkët kundër armiqëve e pushtuesve të përbashkët të tyre.

Le të shërbejë Marrëveshja historike e Ohrit e gushtit 2001 si një urë lidhëse, afrimi, pajtimi e besimi reciprok; si një fillim i bashkëpunimit politiko-strategjik, si një ripërtritje e aleancës shekullore shqiptaro-sllavomaqedone në luftë të përbashkët për aspirata të njëjta kombëtare. Le të shërbejë Marrëveshja e Ohrit si pikënisje, si gur themeli për ndarjen paqësore e demokratike të të dy popujve tanë dhe për forcimin e fqinjësisë dhe miqësisë midis shqiptarëve e sllavomaqedonëve dhe si fillim i bashkëpunimit ndërshtetëror në mes të Maqedonisë Etnike dhe Shqipërisë së ardhshme Etnike.

Prandaj, të mos e dëmtojmë më tej njëri-tjetrin, të mos e luftojmë dhe urrejmë më tej njëri-tjetrin, të mos e pengojmë më tej njëri-tjetrin në rrugë për çlirim dhe bashkim kombëtar, sepse në këtë mënyrë luftojmë vetveten, pengojmë me vetëdije ribashkimin e Maqedonisë Etnike dhe të Shqipërisë Etnike.

As Shqipëria Etnike nuk mund të çlirohet e të ribashkohet duke u ngritur shqiptarët kundër gjithë Ballkanit, pavarësisht se ata janë rreth 8 milionë banorë në gjithë hapësirat e Shqipërisë Etnike. Edhe shqiptarëve u duhen aleatë natyrorë e miq për të realizuar të drejtat dhe idealet e tyre kombëtare. Dhe njëri nga ata 5-6 aleatët e mundshëm të shqiptarëve janë edhe sllavomaqedonët.

Armiqtë e shqiptarëve dhe të sllavomaqedonëve janë në bashkëpunim të fshehtë dhe në aleancë të fortë me njëri-tjetrin kundër dy popujve tanë, dhe përmes taktikës e dredhisë romake ”përçajë e sundo” e kanë penguar dhe po e pengojnë ende ribashkimin e popullit sllavomaqedonas dhe të popullit shqiptar në shtetet e tyre etnike. Edhe sa do të ketë sukses kjo taktikë e politikë kolonialiste serbo-bullgaro-greke, kjo do të varet nga mençuria, vendosmëria, guximi, afrimi, pajtimi, bashkëveprimi, marrëveshja dhe lidhja e aleancës politiko-ushtarake midis shqiptarëve dhe sllavomaqedonëve për të punuar e luftuar së bashku kundër pushtuesve e kolonizatorëve të Shqipërisë Etnike dhe të Maqedonisë Etnike.

Ndoshta edhe ndarazi, e të armiqësuar me njëri-tjetrin, shqiptarët dhe sllavomaqedonët do ta realizojnë idealin, programin dhe të drejtën e tyre për shtete të bashkuara etnike. Por është vështirë të besohet se kjo mund të arrihet përmes ndeshjeve e përleshjeve të kota e të panevojshme midis shqiptarëve e sllavomaqedonëve, të cilat gjakosin dy popujt tanë e gëzojnë armiqtë tanë të përbashkët!

Një tragjedi dhe gabim i tillë historik e fatal nuk duhet të ndodhë, sepse udhëheqësve e luftëtarëve shqiptarë e sllavomaqedonas një gjë të tillë nuk do t’ua falte kurrë as historia, as ndërgjegja njerëzore e demokratike dhe as brezat e ardhshëm të të dy popujve tanë.

Uroj nga zemra që shqiptarët dhe sllavomaqedonët, si dhe politikanët e tyre të tashëm e të ardhshëm, ta shqyrtojnë me bindje e seriozitet të plotë, me zemër të ngrohtë e gjak të ftohtë, realitetin historik e aktual të marrëdhënieve shqiptaro-sllavomaqedone. Ne duhet të hartojmë kontrata, pakte e marrëveshje të reja strategjike bashkëpunimi e bashkëveprimi në interes të forcimit të paqes e të pajtimit, të krijimit të aleancës shqiptaro-sllavomaqedone për arritjen e objektivave legjitime kombëtare për vetëvendosje të të dy popujve tanë, si dhe për ribashkimin e Shqipërisë Etnike dhe të Maqedonisë Etnike.