Dhurata e preferuar për 2004

Shkruan: Ardiana SHALA

Çdo vjet e njëjta gjë. Diku pas nëntorit e në start të dhjetorit, sikur të kish krisur një allti starti, e qes me instinktin e një shoferi garues në të pestën, duke shtypur gazin gjer në dërrasë, gjersa në vizir më kalojnë sprovat e mbrama të vitit: duhet stolisur bredhin, zgjedhur dhuratat, blerë kartolinat, planuar për kremtat...

Tension i njëjtë përvjet, një „Formula 1“ kolektive që kulminon në një finale dramatike; klimaks për ca, antiklimaks për tjerët. Për ndonjë arsye, fundi i një viti kalendarik, ashtu si ditëlindjet e njerëzve, festohen me një stres të ethshëm, ndonëse s’shënojnë veçse një vit më afër varrit. (-Kjo për ju që më keni kritikuar se s’paskam vizion ad aeternitam: Gëzuar edhe juve, kalamaj!)

E pra, kush ngutet....

Ajo që i duhet kësaj gare është jo një shofer i shpejtë, po një shofer i përsosur. Një që e zgjedh artin e vozitjes para shpejtësisë. Që i do rrafshirat pse janë të bukura, jo pse e turrin motorin. E që i pëlqen kthesat pse janë gracioze, jo pse mund ta flakin konkurrentin. Art pour l’art, do të thoshte Apolineri.

Sikur t’isha ca më e mençur se që jam, do ta ngrihja frerin e dorës, do ta skajoja kerrin tim diku, e do të ndalesha ta pi një kapuçino. Sa rekorde idiotike do të thej përvjet? Kush bëhet më i/e lumtur pse merr një kartolinë të bukur prej meje, a pse i jap një dhuratë një herë në vit, kur ndoshta s’kam gjetur kohë, mundësi e vullnet për të ndejtur me të 365 ditë me radhë?

Njësoj edhe politikanët tanë. Veç bëni seri, ju lutem, mesazhet e tyre për kremta. Ato janë ”kartolinat” e tyre për ne. S’kanë filluar ende, por do të vijnë, ju premtoj. Jam qindpërqind e sigurtë, krejt një si vitin e kaluar. Bukë e cirk për popullsinë: Kremta e dashurisë… Këtë Krishtlindje, këtë vit, kombi shqiptar… Le të jetë viti i ardhshëm… Bla-bla-bla, blaha-blaha.

E pra, garuesit shqiptarë edhe sivjet, si përvjet, futen në cak të mbramët në Evropë, hypur në 5-6 kerre defekte, mbajtur në garë nga mirësjellja e mëshira e organizatorëve, jo nga fuqia e vet. Rekordet e tyre të vetme edhe sivjet, si përvjet, janë: shoqëritë më patriarkale; më injorante; më të korruptuara; e më të përdhunshme, në tërë kontinentin evropian. -E ç’rol lozkan për mua urimet e fundvitit të një politikani – se burra janë shumica absolute e tyre! – kur ai s’e çan bythën për këtë poshtërim që ma bën përvjet mua, si njeri e si femër, 365 ditë me radhë!?

Për mua privatisht, dhurata më e mirë do të ishte një mbrëmje e shlirë me të dashurit e mi, në fund të një viti kur kemi bërë bashkarisht diçka më mirë se vitin e shkuar. Si njeri e si femër, dhurata e preferuar për vitin 2004 do të ishte:

· universitetet dhe shkollat e larta prezentojnë kurse akademike në feminizëm
· politika i hap udhë ligjërisht proporcionalitetit gjinor në shoqëri
· ligje të forta, për të gjithë, kundër diskriminimit gjinor, pasuar nga dënime të rrepta për thyerje: dënimi i së paku një politikani e një nëpunësi të lartë, për diskriminim gjinor e/a dhunë familjare; peshku prishet në kokë së pari
· Në mungese të tyre (meqë, bazuar në statistikat zyrtare, shëmtira si këto s’ndodhin kurrë në parinë shqiptare) ahere e pakta dënime në radhët e parisë për korrupsion e/a shkujdesje kriminele në detyrë

Gjer ahere, në shenj protesti, do ta fik TV-në sa herë që dëgjoj urata për kremtat. Le të jetë kjo një shprehje e lirisë sime fetare: Krishti tha ta duam, e jo ta rrrejmë njëri-tjetrin, në ditëlindjen e tij.